Najszybsze gwiazdy Drogi Mlecznej…

Najszybciej przemieszczające się gwiazdy w naszej galaktyce, czyli tak zwane gwiazdy hiperprędkościowe, mogą mieć interesującą historię. Wskazuje na to treść pracy naukowej, którą opublikowali badacze z Uniwersytetu Cambridge.

Początkowo astronomowie wierzyli, że tak zwane gwiazdy hiperprędkościowe – najszybsze gwiazdy w naszej galaktyce, które występują bardzo rzadko (dotychczas zidentyfikowano ich tylko 20) zostały wypchnięte z centrum Drogi Mlecznej przez supermasywną czarną dziurę. Nowe badania wskazują jednak na to, że ich podróż mogła zacząć się w zupełnie innej galaktyce – w Wielkim Obłoku Magellana. W pracy opublikowanej w czasopiśmie Monthly Notices of the Royal Astronomical Society naukowcy wyjaśniają, że chcieli odkryć, dlaczego większość hiperprędkościowych gwiazd zauważono z półkuli północnej. Jeżeli teoria obejmująca czarną dziurę byłaby prawdziwa, podobną liczbę takich obiektów zaobserwowano by na obydwu półkulach Ziemi.

Zdaniem badaczy z Uniwersytetu Cambridge hiperprędkosciowe gwiazdy tak naprawdę pochodzą z układów binarnych. W takich układach, im bliżej siebie gwiazdy orbitują, tym szybciej orbitują. Jeżeli jedna gwiazda wybuchnie jako supernowa, może rozbić układ binarny – w takiej sytuacji druga gwiazda ucieknie w odległy region kosmosu z prędkością, z jaką orbitowała. Jak twierdzą naukowcy, idealnym środowiskiem dla tych procesów jest Wielki Obłok Magellana. Jest to najszybsza i największa galaktyka karłowata, która krąży wokół Drogi Mlecznej. Ma ona jedynie 10% masy naszej galaktyki, a więc najszybsze uciekające gwiazdy, które powstały w jej obrębie, mogą z łatwością uciec jej grawitacji.

To wyjaśniałoby, dlaczego większość hiperprędkościowych gwiazd zaobserwowano z północnej półkuli – LMC wyrzuca najwięcej uciekinierek wzdłuż swojej orbity, w kierunku gwiazdozbioru Lwa i gwiazdozbioru Sekstanu.

Już w przyszłym roku powinniśmy pozyskać dane, które pozwolą na sprawdzenie, czy ta teoria jest prawdziwa. Owe dane mają pochodzić z symulacji gwiazd uciekających z LMC, nad którymi pracują badacze.

Share

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *